Wij spraken vrijwilliger Richard en delen graag zijn verhaal over vrijwilligerswerk met u.

Richard is al ruim anderhalf jaar als vrijwilliger werkzaam bij Parnassia (voorheen Dijk en Duin).

2 dagdelen in de week brengt hij mensen vanaf hun dagbesteding naar huis. Via We(l)doen is Richard hier aan het werk gekomen. Hoe gaat het nu met hem?

Richard: Ik heb eigenlijk altijd bij een baas gewerkt, bijna 20 jaar. Door privé omstandigheden werd dit steeds lastiger. Uiteindelijk kreeg ik kort gezegd de zak omdat ik teveel uitviel en ben ik vrijwilligers werk gaan doen om afleiding te hebben en bezig te zijn, om niet thuis achter de plantjes te hoeven zitten om het zo maar te zeggen.

Waarom heb je voor dit vrijwilligerswerk gekozen?

Dit sprong er tussenuit, ook omdat ik heel lang vrachtwagenchauffeur ben geweest.

Is dit dan ook het werk wat je hiervoor hebt gedaan, vrachtwagenchauffeur?

Ja op het hoogoventerrein. Ik kwam niet heel veel op de weg, maar ben jong begonnen en heb mijzelf opgewerkt. Op een geven moment was ik chauffeur op een hele grote vrachtwagen. Heel leuk. Het rijden is er dus in gebleven, alleen nu met mensen.

En de doelgroep sprak mij aan. Het zijn mensen met een psychiatrische achtergrond.

Ik heb er van zeer nabij ook privé ervaren dat is ook niet altijd even makkelijk. Maar zo kwam ik er eigenlijk in.

Wat doet het vrijwilligerswerk voor jou?

Ik ben op mijn oude werk uitgevallen met depressieve klachten. Door allerlei omstandigheden. Dus het was voor mij een soort van antidepressiva. Je kan je gedachten verzetten en je bent met andere dingen bezig, dat is gewoon prettig.

Tot nog toe vind ik het nog erg leuk. Ik heb bij mijn vorige baan wel eens gehad dat ik na mijn vakantie dacht, moet ik weer?  Dat heb ik tot nu toe hier nog niet gehad. Ik vind het altijd leuk om te gaan.

Vrijwilligerswerk geeft mij dus veel minder druk. Als ik nu een keertje niet kan, dan kan ik dat zeggen en wordt er wat geregeld, komt eigenlijk bijna nooit voor gelukkig. Maar dat is met een betaalde baan anders.

Ik heb depressieve klachten, dus het kan eens wel wat minder gaan met mij en dan hoef ik mij niet nog extra zorgen te maken over mijn werkgever. Dat is gewoon erg fijn.

Hoe ben je bij We(l)doen terecht gekomen?

Ik ben op een geven moment (toen ik stopte met mijn werk bij mijn oude baas) door het UWV in een integratie traject gezet en kreeg ik een jobcoach. Eerst heb ik een tijdje bij de kringloop gewerkt in Beverwijk. Die hield ermee op en ben ik samen met een jobcoach op internet gaan zoeken naar vrijwilligerswerk en kwam ik een leuke vacature tegen. Daarvoor werd ik door Sjoukje teruggebeld en vond dat erg plezierig.

Sjoukje: Ik ben vrijwilligster van het belteam. In overleg met Astrid, vrijwilligers coördinator van We(l)doen, werken we vanuit een stappen plan samen. In het begin waren er wat problemen met de papieren vanwege medicatie die je gebruikte. Wij hebben regelmatig contact gehad, ook met een collega van Parnassia. Gezien de nazorg die Astrid en ik vanuit We(l)doen naleven na een koppeling met een organisatie,  bel ik de mensen na een aantal weken, om te vragen hoe het gaat. Toen ik hoorde je daar heel lekker op je plek zat dacht ik: ”Hè, gelukkig, het is helemaal gelukt.”

Een volgende keer zou je We(l)doen weer inschakelen?

Ja uiteraard. Ik zou in ieder geval ook anderen willen zeggen “ga op internet kijken” want daar staan een hele hoop vacatures.

Als je het zelf moet doen wordt de drempel een stuk hoger om er aan te beginnen.

We(l)doen is een samenwerkingsverband van MaatjeZ/ViVa! Zorggroep, MEE & De Wering, Socius Maatschappelijk Dienstverleners , Stichting Welzijn Beverwijk en Stichting Welschap Welzijn.

Send this to a friend